Odchudzanie po porodzie

Spodziewając się dziecka często słyszymy: musisz jeść za dwoje… Jednakże urodzenie dziecka nie oznacza, że musisz mieć nadwagę. Może się natomiast zdarzyć, że w ciąży utyłaś trochę więcej niż potrzeba. Czy możesz się odchudzać? Często słyszymy, że po porodzie nie wolno stosować diet, bo grozi to osłabieniem czy pogorszeniem nastroju. Owszem, ale ten zakaz odnosi się do diet restrykcyjnych i nieprzemyślanych

 

Dozwolona zaś jest dieta racjonalna – pomoże ci stracić zbędne kilogramy. Zasady są proste: trzeba jeść zdrowo i często, nie dopuszczać do stanów przegłodzenia ani nagłych spadków poziomu cukru we krwi.

W ciąży przybywa kilogramów, to całkiem zrozumiałe. Zazwyczaj tyjemy od 10 do 15 kg. Ten przyrost uwzględnia wagę dziecka, wody płodowe, ciężar łożyska, zwiększoną objętość krwi, a także niezbędny zapas tkanki tłuszczowej konieczny do utrzymania laktacji.

Kobieta zazwyczaj wraca do swojej wagi sprzed ciąży po roku od urodzenia dziecka. Jednakże zgubienie nadmiaru kilogramów wcale nie musi trwać tyle samo co ciąża lub dłużej. W rzeczywistości najwięcej tracimy zaraz po porodzie – około 4,5 kg, po tygodniu kolejne od 3 do 5 kg. Natomiast od 3 miesiąca spadek masy ciała to już około 1 kg.

Przez pierwsze dwa miesiące po porodzie daj sobie spokój z odchudzaniem. To jest czas, w którym organizm powinien się zregenerować. Zresztą samo karmienie piersią to doskonałe odchudzanie po ciąży.

Jeśli w tym czasie nie wróciłaś do dawnej formy to właśnie od 6 tygodnia po urodzeniu, jest najbardziej odpowiedni moment na zgubienie zbędnych kilogramów.

Badania w czasie ciąży

Jakie badania należy zrobić w czasie ciąży? Wiadomo, że ciąża to okres intensywnych badań, ciągłych wizyt u lekarzy i systematycznego sprawdzania. Nikogo nie dziwi widok ciężarnej kobiety u lekarza, w końcu dba o zdrowie dziecka.

Jakie badania należy zrobić w ciąży?
Badanie grupy krwi i czynnika Rh – informacje o grupie krwi należy mieć zawsze przy sobie. W razie potrzeby zaoszczędzimy 2 godziny czasu, bo tyle trwa sprawdzenie grupy krwi.

Badanie przeciwciała anty-D – badanie rozpoznaje konflikt serologiczny we wczesnym momencie rozwoju i płodu i pozwala monitorować zaistniałe zagrożenia dla płodu.

Badanie moczu – badanie moczu informuje o funkcjonowaniu całego organizmu, jednak musi być wykonane po całonocnej przerwie w oddawaniu moczu.

Morfologia krwi – badanie pozwala na określenie ilości białych i czerwonych krwinek, gęstości krwi, stężenia hemoglobiny oraz liczby płytek. W ciąży szczególną uwagę zwraca się na stężenie hemoglobiny bo może świadczyć ona o anemii.

Glukoza w surowicy – to obowiązkowe badanie które wyklucza ewentualną cukrzycę, przeprowadza się je dwukrotnie.

Odczyn Wassermanna – badanie wykrywa ewentualną kiłę, wykonuje się je dwukrotnie w czasie ciąży.

Antygen HBs – sprawdzany w ostatnich tygodniach ciąży, ma na celu wykrycie żółtaczki zakaźnej typu B.

Badania bakteriologiczne – wykonuje się w ostatnim trymestrze ciąży by uniknąć ewentualnego zakażenia dziecka.

Badanie prenatalne – sugerowane matkom powyżej 35 roku życia ma na celu wykrycie wrodzonych wad płodu. Badanie wykonuje się w wersji inwazyjnej i bezinwazyjnej, drugie bezpieczne jest zarówno dla matki jak i dziecka.

Jakie wakacje?

Bardzo ważna jest odpowiedź na pytanie: jaka formę wypoczynku wybrać? I tu każdy powinien się zastanowić nad tym, co mu odpowiada najbardziej, jedni lubią długie godziny wylegiwania się w słońcu na plaży a dla innych taki urlop to katorga. Inni z kolei potrafią odpoczywać tylko w sposób aktywny, dla nich doskonałe będą miejsca, gdzie istnieją szerokie możliwości uprawiania sportów. A może rozprawisz się wreszcie z rutyną i w tym roku spróbujesz czegoś zupełnie nowego? Możliwości jest wiele: urlop na spływie kajakowym, rajd rowerowy, wakacje w siodle, urlop za granicą połączony z kursem językowym, pobyt w sanatorium, ośrodku SPA, turnus odchudzający, wakacje dla singli, agroturystyka, biwak i wiele innych…

Choroby paznokci

Paznokcie chronią czubki palców rąk i nóg oraz pomagają przy wielu czynnościach wymagających precyzji. Uważane są również za ozdobę. Można dzięki nim określać ogólny stan zdrowia pacjenta i wnioskować o konkretnych chorobach.

Co to jest choroba paznokci?

Paznokcie, zbudowane głównie z włóknistego białka zwanego keratyną, są jedną z najmocniejszych tkanek organizmu, ale z różnych powodów mogą rosnąć wolno albo stać się łamliwe. Jednym z największych problemów są ich zakażenia grzybicze.

Objawy choroby paznokci:

• Paznokcie stają się suche, łamliwe, pękają i wolno rosną w wyniku niedoborów pokarmowych.

• Zgrubiałe, żółte paznokcie mogą być objawem grzybicy.

• Zanieczyszczenia gromadzące się pod paznokciami mogą zmusić do usunięcia płytki paznokciowej.

• Zmiany koloru paznokci, ich kształtu lub struktury mogą być oznakami choroby.

Uwaga zgłoś się do lekarza jeżeli:

Zauważysz zmiany w wyglądzie płytki paznokciowej; może to sygnalizować wiele poważnych zaburzeń, np. białe smugi wzdłuż paznokci mogą oznaczać zaburzenia pracy serca. Zmiana koloru paznokcia ze zdrowej różowej płytki na błękitnawą, może wskazywać na astmę lub odmę płucną.

Przyczyny zaburzeń:

Wzrost i wygląd paznokci zależą od odżywiania. Jeśli organizmowi brakuje witamin z grupy B, na płytce paznokciowej tworzą się bruzdy, natomiast brak wapnia może powodować wysuszenie oraz łamliwość paznokci. Niedobory witaminy C lub kwasu foliowego mogą być jedną z przyczyn zanokcicy, czyli zapalenia wału paznokciowego, znajdującego się u ich nasady. Kiedy ilość tlenu we krwi jest zbyt mała, kolor paznokci zmienia się (np. w astmie). Białe plamki na paznokciach mogą być wywołane brakiem cynku. Działanie chemikaliów może wysuszać płytkę paznokciową, przez co staje się słaba i podatna na złamania. Grzyby, wywołujące grzybicę stóp, mogą również atakować płytkę paznokciową. Grzyby rozwijają siew butach i skarpetach spoconej stopy i mogą zaatakować najmniejszą szczelinę paznokcia.

Jakie preparaty mogą pomóc?

Wiele preparatów wzmacnia płytkę paznokciową. Trzeba cierpliwie pro¬wadzić kurację przez 8 tygodni, zanim zaobserwujemy jej skutki. Witaminy z grupy B, przede wszystkim biotyna, współdziałają z witaminami C i E w budowaniu keratyny i innych białek potrzebnych do wzmocnienia paznokci. Do budowania paznokcia, podobnie jak do tworzenia szkieletu kości, jest potrzebny wapń i wiele innych pierwiastków, które znaleźć można w zestawach witamin i minerałów budujących kości Oleje rybne (lub olej lniany) oraz olej z wiesiołka dwuletniego zawierają dużo niezbędnych nienasyconych kwasów tłuszczowych. Odżywiają one paznokieć i zapobiegają złamaniom. Jeśli na paznokciach widoczne są białe plamy, należy zażywać dodatkowo cynk (I 5 mg dziennie, najlepiej z dodatkiem miedzi). Niektórzy lekarze przepisują swoim pacjentom krzem, żeby wzmocnić słabe paznokcie, ale skuteczność takiej terapii nie została jeszcze oceniona przez lekarzy klinicystów. Bardzo trudno jest leczyć paznokcie zarażone grzybicą. Witaminy C i E wzmacniają odporność i pomagają walczyć z zakażeniami. Można też nacierać paznokcie 2 razy dziennie przez kilka miesięcy olejkiem z drzewa herbacianego, olejkiem czosnkowym lub maścią z nagietka.

Co jeszcze można zrobić?

• Nie wycinać skórek. Chronią one przed grzybami i bakteriami.

• Podczas wykonywania prac domowych zakładać rękawiczki, zwłaszcza gdy używa się środków chemicznych. Po dłuższym moczeniu rąk należy nakładać na paznokcie preparaty z ropy naftowej.

• Krótko obcinać paznokcie, ponieważ długie łatwo się łamią. Po obcięciu zawsze je opiłowywać, żeby nie pękały i nie łamały się. Zalecane dawkowanie preparatów, które pomogą zwalczyć chorobę paznokci:

• Biotyna: Dawkowanie: 600 ug 2 razy dziennie przez 8 tygodni. Porada: przyjmuj podczas jedzenia.

• witamina b kompleks: Dawkowanie: tabletkę dziennie podczas jedzenia. Porada: należy stosować preparat zawierający po 50 ug biotyny i witaminy B12, 400 mg kwasu foliowego i 50 mg pozostałych witamin z grupy B.

• Witamina C / Witamina E: Dawkowanie: 500 mg witaminy C 2 razy dziennie 1 250 mg witaminy E dziennie. Porada: witamina C wzmacnia działanie witaminy E; zmniejsz dawkę witaminy C, jeśli wystąpi biegunka.

• Zestaw witamin i minerałów budujących kości: Dawkowanie: zgodnie z zaleceniami lekarza. Porada: zaleca się zażywanie dziennie 600 mg wapnia, 250 mg magnezu, 5 ug witaminy D dziennie.

• Oleje rybne: Dawkowanie: 2 łyżki dziennie (tj. równowartość 2 g kwasów tłuszczowych omega-3). • Olej z wiesiołka dwuletniego: Dawkowanie: 1 g 3 razy dziennie. Porada: zastępczo można zażywać 1g oleju z ogórecznika.

• Olejek z drzewa herbacianego: Dawkowanie: nakładaj 2 razy dziennie na zakażone grzybami, starte lub zaognione paznokcie. Uwaga: nie wolno łykać olejku. Porada: należy używać czystego olejku.

Figi w kuchni

figi występują w różnych odmianach, np. ciemnofioletowe są spożywane na surowo, a jasnozielone suszone, (nabierają przy tym charakterystycznej, bursztynowej barwy) i sprasowywane, w której to postaci są najczęściej spotykane w handlu i zaliczane do bakalii. Charakteryzują się one dużą wartością energetyczną, gdyż zawierają 50 – 75% cukrów. Owoce przetwarza się na konfitury, dżemy i konserwy. Są podstawą produkowanego na południu Europy wina figowego. Suszone i podprażone figi stosuje się jako namiastkę kawy, która dzięki substancjom zawartym w bielmie ma lekko orzechowy posmak.

Dieta kapuściana

Bardzo modna jest ostatnio dieta kapuściana. Jest dietą bardzo szybką ale przede wszystkim zdrową. Jedyna jej wada to monotonność. Dieta kapuściana wymaga od nas także trochę pracy oraz silnej woli. Dieta kapuściana zaliczana jest do diet błyskawicznych. Twórcy tej diety zapewniają, że dzięki niej człowiek jest wstanie zrzucić do 8 kilogramów wciągu 7 dni. Wszystko dzięki kapuście i innym potrawą znajdującym się w planie żywieniowym diety kapuścianej. Głównym składnikiem menu jest kapusta włoska, która jest cennym źródłem witamin. Posiłki z jadłospisu są bardzo urozmaicone. W ich skład wchodzą owoce, warzywa, mięsa, ryby, a nawet ryż. Kapustę w postaci kapuśniaku można jadać w dowolnych ilościach. Ważnym elementem są także napoje. Przede wszystkim woda mineralna, soki bez cukru i słabe herbaty. Dieta kapuściana nie posiada skomplikowanego jadłospisu, a przygotowanie potraw jest bardzo proste. Dieta kapuściana posiada także swoją wadę: brak składników odżywczych koniecznych do rozwoju organizmu: wapnia, białka, żelaza, magnezu oraz węglowodanów. Wpływa to negatywnie na procesy budulcowe zachodzące w organizmie Dieta kapuścianaczłowieka może to także powodować zaburzenia rytmu serca i krążenia. Po zakończeniu diety kapuścianej konieczna jest zmiana nawyków żywieniowych i wprowadzenie do swojego menu potraw o obniżonej kaloryczności.

Jak prawidłowo się odżywiać w okresie jesienno- zimowym?

Przede wszystkim warto pamiętać o tym, że pożywienie zawiera to, co jest niezbędne dla właściwego funkcjonowania: dostarcza energii, witamin, soli mineralnych, co w rezultacie stymuluje działanie układu odpornościowego. To co jemy wpływa na nasz wygląd, na nasze zdrowie, kondycję psychiczną i fizyczną. Pożywienie bogate przede wszystkim w warzywa i owoce, może zapobiegać wielu chorobom np. otyłości, cukrzycy, schorzeniom układu krążenia. Sprawnie działający układ odpornościowy chroni nas przed wszelkimi infekcjami.

Jesienią i zimą na naszych stołach nie powinno zabraknąć takich warzyw jak: marchew, buraki, kapusta, pomidory, papryka, cebula oraz takich owoców jak : jabłka, gruszki, śliwki, cytrusy. Zawierają one cenne witaminy A, C, E, oraz minerały: wapń, magnez, żelazo oraz przeciwutleniacze, które chronią przed chorobami serca, chorobami degeneracyjnymi oczu. Za prawidłowe funkcjonowanie skóry odpowiadają witaminy z grupy B oraz witaminy A, C i E, oraz niektóre kwasy tłuszczowe.

Aby zachować zdrowie i urodę, świeże owoce i warzywa powinniśmy jeść o każdej porze dnia. W naszej diecie nie powinno zabraknąć także błonnika, którego największe ilości znajdują się w pełnoziarnistych produktach, takich jak razowe pieczywo, brązowy ryż, brązowy makaron oraz wszelkiego rodzaju kasze. Błonnik daje nam poczucie sytości, usprawnia perystaltykę jelit, zapobiega zaparciom, wchłania toksyny, cholesterol i inne szkodliwe związki. W naszym pożywieniu powinno się w tym okresie znaleźć więcej białka obecnego w mięsie drobiowym, rybach, serach, nabiale oraz dobrych tłuszczów pochodzących z ryb. Należy pamiętać o tym żeby ograniczyć węglowodany proste zawarte w słodyczach i białym pieczywie. Drogocenna szczególnie w tym okresie jest witamina C, gdyż wzmacnia ona odporność organizmu, łagodzi przebieg infekcji, ułatwia gojenie się ran, oraz wzmacnia ścianki naczyń krwionośnych. Witamina C chroni również prze anemią, przyczynia się do przyswajania żelaza, czyli pierwiastka, który bierze udział w produkcji hemoglobiny. Przy niedoborze żelaza komórki są niedotlenione, przez co odczuwamy senność i zmęczenie. Odpowiednią dawkę żelaza zapewnimy sobie, spożywając czerwone mięso, podroby, żółtko jaj, warzywa strączkowe, soczewicę, kaszę, szpinak, brokuły. Układ odpornościowy wspomagają również przeciwutleniacze, które walczą z wolnymi rodnikami Najważniejsze z nich to beta karoten, witamina E i selen. Jeżeli bezustannie czujemy się zmęczeni, cierpimy na apatię i brak apetytu to jest znak, że brakuje nam cynku. Cynk znajduję się między innymi w chudym mięsie, rybach, nasionach roślin strączkowych, pestkach dyni i słonecznika. Duże znaczenie ma też magnez. Magnez łagodzi stres, uspokaja, daje uczucie relaksu, oraz korzystnie wpływa na naszą koncentrację. Jedząc produkty, które zawierają ten pierwiastek, takie jak: ryby, produkty razowe, nasiona strączkowe, migdały, orzechy, łatwiej nam będzie pokonać zmęczenie i oznaki depresji jesienno – zimowej.

Prawidłowo zbilansowana dieta pozwoli nam cieszyć się zdrowiem przez cały rok.

W okresie jesienno – zimowym należy pamiętać o kilku podstawowych zasadach właściwego ożywiania:
- rano należy zjeść śniadanie i wypić ciepły napój,
- zjadać 4- 5 posiłków dziennie,
- do każdego posiłku dodać porcję owoców lub warzyw,
- gotować warzywa na parze, żeby zachować ich cenne produkty spożywcze,
- kontrolować wartość kaloryczną pożywienia, żeby nie przytyć,
- wypijamy około 1,5 litra płynów dziennie, żeby nasz organizm pracował prawidłowo,
- włączamy do diety czosnek, który ma działanie bakteriobójcze,
- unikamy jedzenia słodyczy,
- niezbilansowaną dietę uzupełniamy o naturalne witaminy : C (brokuły, brukselka, owoce cytrusowe), A (ryby, nabiał, marchew, pomidory), E ( tłuszcze roślinne, produkty zbożowe), z grupy B (nabiał, mięso, fasola).

Witaminy te są niezbędne do prawidłowego rozwoju i dla dobrego zdrowia człowieka. Postarajmy się wykorzystać te proste wskazówki i wzbogaćmy codziennie posiłki o pełnowartościowe, bogate w witaminy i sole mineralne składniki. Odpowiednio skomponowana dieta sprawia, że wytwarza się adrenalina- hormon antystresowy, oraz seretonina, czyli hormon szczęścia, które pozytywnie wpływają na nasze samopoczucie i zdrowie.

Zobacz również kopenhaska.

Odmiany wegetarianizmu

– wegetarianizm ścisły, czyli weganizm, który nie uwzględnia żadnych produktów pochodzenia zwierzęcego, weganie jedzą owoce, warzywa i zboża,
– laktowegetarianizm, do diety roślinnej włączone jest mleko i jego przetwory,
– laktoowowegetarianizm, oprócz owoców, warzyw, zbóż, mleka i jego przetworów spożywa się również jaja,
– peskatarianizm – to dieta roślinna, mleko, nabiał, jaja i ryby (często nieuznawana przez wegetarian),
– witarianizm, czyli żywienie się wyłącznie surowymi warzywami i owocami,
– frutarainizm – jedzenie tylko surowych owoców i orzechów.

Kuchnia wegetariańska to nie tylko wyrzeczenie się mięsa. Racjonalne pożywienie musi być urozmaicone i zawierać wszystkie składniki odżywcze w odpowiednich ilościach. Zwolennicy kuchni jarskiej powinni układać jadłospis w taki sposób, by nie zabrakło w nim tych substancji, których dostarczają mięso, ryby i tłuszcze zwierzęce. Muszą dokładnie przestrzegać bilansu żywieniowego swojej diety. Wegetarianie powinni się orientować, gdzie znaleźć (oprócz mięsa) pełnowartościowe białko, niektóre witaminy i sole mineralne. Zatem bułki zastępują ciemnym, pełnoziarnistym pieczywem, jedzą niełuskany ryż, mąkę z pełnego przemiału, makaron razowy. Spożywają duże ilości kasz, owoców suszonych i świeżych, orzechów, migdałów, roślin strączkowych i warzyw. Tłuszcz, poza oliwą z oliwek wyciskaną na zimno, wegetarianie redukują do minimum. Tłuszcz zwierzęcy czerpią tylko z produktów mlecznych. Nie jedzą słodyczy, a jeśli mają ochotę na coś słodkiego, spożywają suszone morele, rodzynki, pestki słonecznika, prażone siemię lniane z miodem.

W diecie wegetariańskiej trzeba umieć zestawiać ze sobą pokarmy. Bardzo zasobne w białka ziarna zbóż uzupełnia się mlekiem, jajkami, serem, fasolą. Warzywa takie jak: buraki, marchew, seler, dynia, rzodkiewki, pomidory, sałata, łączy się z kaszami, orzechami, ziarnem słonecznikowym i sezamowym, kukurydzą, ryżem i jajkami. Przez połączenie ryżu z mlekiem uzyskuje się 29% białka więcej niż gdy oddzielnie spożywa się ryż i oddzielnie mleko.

Potrawy jarskie są źródłem wielu witamin, trzeba wykorzystywać do ich przygotowania wszystkie dostępne warzywa i owoce. Dobrze jest sięgnąć po nowe i powrócić do tych zapomnianych, np. brukwi, pasternaku oraz gotować je al dente, czyli gotować tak, by nie uległy rozgotowaniu. Jarzyny nie tracą wtedy tak dużo swoich cennych składników.

Wegetarianie muszą zwracać również uwagę na zagrożenie niedoborem żelaza. Organizm najlepiej przyswaja żelazo hemowe, które znajduje się tylko w produktach pochodzenia zwierzęcego. W Stanach Zjednoczonych i Europie Zachodniej żywność wegetariańską wzbogaca się w żelazo, w Polsce musimy sani o to zadbać, spożywając więcej porów, cykorii, sera i drożdży piwnych. Ci, którzy decydują się na dietę eliminującą jajka, mleko i ryby, ryzykują, że ich organizm nie dostanie niezbędnych aminokwasów. Dlatego z punktu widzenia zdrowotnego, spośród wielu rodzajów wegetarianizmu najwłaściwszy i zasługujący na popularyzację jest laktoowowegetarianizm. Można oczywiście pozostać na diecie czysto wegańskiej, ale brakujące witaminy i mikroelementy należy przyjmować w formie tabletek. W sprzedaży pojawiły się, z przeznaczeniem dla wegetarian, preparaty z deficytowymi mikroskładnikami.